Dëgjesa publike për teatrot e Rilindjes. (Romeo Kodra)

Sapo merrja të hyja në ish-laboratorin e Hidroteknikës e kuptova, nga skanimi me metaldetektor, që aty po përgatitej bordelloja për të pritur numrin NJË të prostituimit të artit dhe kulturës shqiptare, vetë Karabushin e Kryeministrisë, Edi Rama. Rasti ishte e ashtuquajtura “dëgjese publike” për “dy nga projektet më të mëdha në fushën e artit dhe kulturës: “Rikonstruksion dhe ndryshim Destinacioni i Ish- Laboratorit të Hidroteknikës, në Qendër multifunksionale teatrale  dhe “Rikonstruksioni i Teatrit Kombëtar të Operas dhe Baletit dhe Ansamblit Popullor”.

Edi Rama ish-laboratori i Hidroteknikës

Me të zënë vend në rresht të fundit, një shërbyse, adepte për mirëfunksionimin e bordellos, më tha që karriket e fundit ishin për punëtorët, kështu që më duhej të lëvizja diku gjetkë. Siç duket skenografia ishte ideuar për të nxjerrë në dritë uniformat dhe kokoret e reja të ndërtuesve që kishin filluar punimet. Natyrisht përgjigjia ishte: “Harroje!”.

E pranishme ishte edhe ndrikulla numër NJË e prostituimit të artit dhe kulturës shqiptare, varianti femër i Karabuushit, Kokëkrehura e Ministrisë së Kulturës, Mirela Kumbaro.

Mirela Kumbaro ish-laboratori i Hidroteknikës

Menjëherë, siç e ka zakon, lëvdoi veten për thirrjen e hapur, por, idiotja, nuk specifikoi për idiotët dhe injorantët e pranishëm, të cilët nuk pipëtinë fare, që thirrja publike, fatkeqësisht, bëhet përpara bërjes së projektit. Pra, në fillim merren opinionet e më pas projektohet duke i marrë prarasysh këto opinione. “Të publikut”, duhet specifikuar, dhe jo vetëm të artistëve o idiotë tru dhe trupdhjamosur.

Po ashtu ndrikulla kokë dhe bisht krehur filloi, nga njëra anë, të rendisë arritjet e figurave të artit shqiptar – që nga Ermonela Jaho e deri tek Eno Peçi e Vikena Kamenica – të cilët, nga ana tjetër, këto 25 vjet nuk kishin atë që meritonin: një vend të denjë ku të ushtronin profesionin e tyre. Natyrisht, edhe këtë herë, askush nuk pipëtiu duke vënë në dukje që emrat që injorantja kokëkrehur përmendi janë formuar profesionalisht këto 25 vite dhe që bëmat e prostituimit të saj do i korrim pas vitesh. Sigurisht, nuk jam këtu duke thurrur elozhe për idiotët që na kanë qeverisur 25 vitet e fundit, por jam duke evidentuar një fakt që, për mendimin tim, vjen si pasojë e inercisë së funksionimit të institucioneve pedagogjike të regjimit të “keq komunist”, i cili, duan apo s’duan idiotët e sotëm, arrinte gjithsesi të prodhonte artistë. Nuk dimë nëse këto perla arkitekturore të Rilindjes do arrijnë të formojnë ndonjë gjë, edhe se duhet thënë, deri tani, po i shohim “hajrin” duke i paguar me taksat tona.

Më pas e mori fjalën prostituuesi numër NJË i artit dhe kulturës shqiptare, por retorika bajate i ka mbetur ajo e fillimviteve ’90, kur kopjonte nga Ardian Klosi, kështu që nuk ma mban stomaku t’i rishkruaj për ndonjë të interesuar.

Pas tij, foli Olsi Eftimi i Atelier 4, përfituesi më i madh i prostituimit estetiko-arkitekturor të Karabushit, që nga koha kur drejtonte Bashkinë e Tiranës (mjafton të shihen traplliqet e Atelier-së për të kuptuar damkën e idiotit të Kryeministrisë, që në kohën e lirë englendiset me dizajn urban, arkitekturor dhe interieri). Pas një hapjeje të shkurtër, kur përmendte lidhjet familjare me TKOBAP, që nga gjyshja, mamaja dhe ai vetë (a thua se është çështje genesh!!!), Eftimi filloi të tregonte vlerat e partneritetit që fokusoheshin mbi të gjitha tek kompetenca akustike e “firmave të jashme”. Uau! Çfarë lajmi?!?!?!

Natyrisht edhe të shurdhuarit apo të pjedhurit në vesh e dinë problemin e akustikës së TKOBAP. Nuk ka nevojë të jesh ekspert! Por, pak vetë e dinë se pse ekziston, që nga ndërtimi, ky problem. Sigurisht nuk pritet ta dijë Atelier 4, sepse për ta ditur duhet kërkim, dhe kjo nuk i shkon ndërtuesve dhe betonizuesve, që maksimumin e kërkimit në punën e tyre e kanë arritur kur i kanë lënë në dorë të fantazojë me projektet vetë Karabushin e Kryeministrisë. Nga kjo pikëpamje është tejet domethënëse historia e akustikës skandaloze të TKOBAP, sepse ka të bëjë me megalomaninë dhe autoritarizmin e pushtetit kur fut turinjtë në punët e artit dhe kulturës.

Një ditë të bukur sovietikët i bëjnë dhuratë dallkaukëve të Partisë së Punës projektin për Teatrin e Operas me një sallë akustike të studiuar. Dhe nuk duhen gjeni për të bërë akustikën: thjeshtë njohje materialesh dhe llogari matematikore për fizikën e zërit. Një ditë më pak të bukur, pak para përfundimit të Teatrit, ngrihet një dallkauk i Partisë dhe u thotë zbatuesve shqiptarë të projektit, që Partisë dhe Shqipërisë do i shkonte një teatër me më shumë vende sesa ato të parashikuara nga projekti sovjetik. Natyrisht, njësoj si delet, për shkak të frikës së persekutimit, zbatuesit iu bindën Partisë dhe rezultatin e kemi përpara syve dhe veshëve. E gjithë akustika e dhjerë e TKOBAP vjen si rrjedhojë e shtesës së vendeve të llozhës. E dinë Eftimët këtë? Ndoshta, por nuk besoj. U intereson? Aspak. Kanë frikë nga persekutimi? Fare. Kanë frikë mos humbasin milionat? Sigurisht.

Por edhe këtu nuk dua të ndalem shumë, sepse prezantimi i projekteve, si ai i TKOBAP, si ai i ish-laboratorik të Hidroteknikës, ishin të denjë për studentë të vitit të parë që eksperimentojnë me rendera të një cilësie të frikshme. Shikoni dhe gjykoni, sidomos shkallët, sikur të ishin të burgjeve fantastike të Piranesi-t:

TKOBAP sipas Atelier 4 apo "burgjet e Piranesi-t"

Pas pseudo-prezantimit ekspert iu dha fjala për pyetje të pranishmëve. Prej fjalëve të disave – regjisorë, këngëtarë, aktorë – u kuptua që konsultimet “formale dhe informale” të arkitektëve me të interesuarit direkt për përmirësimin e institucioneve në fjalë, pra konsuletimet me vetë artistët me të cilët ajroste gojën ndrikulla kokë dhe bisht krehur e prostituimit të kulturës, ishin thjeshtë “pordhë me rigon”. Artistët nuk ishin pyetur as si duhet dhe as sa ç’duhet për projektet e teatrove. Doli në pah që do ketë përplasje për shkak të vendeve të pamjaftushme për prova, ku nuk mund të rrinë e punojnë bashkë artistët e Operas me balerinët dhe një të nesërme aktorët e Teatrit.

Por natyrisht askush nuk protestoi, përveçse nën zë. Të gjithë në rresht, siç u ka hije deleve në stan. Të gjithë duke u besuar fjalëve të fundit të prostituueses më të madhe të artit dhe kulturës, “mos kini merak, se e kam vetë merak ku do të bëni provat dhe ku do të parkoni në këtë periudhë tranzicioni … do ta diskutojmë sëbashku me drejtoren dhe me ju … jemi këtu dhe, si gjithmonë, do të jemi bashkë”. Dhe kur besohet te meraku i prostituueses më të madhe të artit dhe kulturës shqiptare, çdo gjë është e siguruar, sidomos e ardhmja e teatrove publike: Bordello!

Lini një Përgjigje

Plotësoni më poshtë të dhënat tuaja ose klikoni mbi një nga ikonat për hyrje:

Stema e WordPress.com-it

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj WordPress.com. Dilni /  Ndryshoje )

Foto Google

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Google. Dilni /  Ndryshoje )

Foto Twitter-i

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Twitter. Dilni /  Ndryshoje )

Foto Facebook-u

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Facebook. Dilni /  Ndryshoje )

Po lidhet me %s