Bibliovdekja Kombëtare. Romeo Kodra

Keni provuar ndonjëherë të konsultoni apo huazoni një libër në Biobliotekën Kombëtare? Nëse po, dhe vazhdoni ende të lexoni, patjetër marrdhënia juaj me librin duhet analizuar nga pikëpamja psiko-patologjike. Jua siguroj se nuk është çështje dashurie për leximin, por një kokëmushkësi e shurdhët ajo që ju shtyn të merrni e të lexoni pas një kalvari të tillë. Dua t’ju përshkruaj pak a shumë via crucis-in tim personal që besoj shumë të tjerë e kanë ndarë dhe do ta ndajnë në të ardhmen.

Duke mos qenë i regjistruar në bibliotekë – sepse për artet performative si teatri, baleti, kinematografia, kjo bibliotekë, është një shkretëtirë absolute – shpesh herë kam qenë i detyruar të konsultoj ato pak libra që më interesonin in loco. Por aventura nuk ka qenë asnjëherë e lehtë.

Kalvari fillon që nga konsultimi on-line, në të cilin librat nuk janë të specifikuar në status; nëse ‘të disponueshëm’ apo momentalisht ‘të huazuar’. Deri këtu nuk ka problem … nuk duhet të jemi maniakalë në kërkesat tona; në Bibliotekën tonë Kombëtare nuk kemi teknologjinë informatike evropiane në dispozicion (edhe pse shifrat e fondeve të derdhura në këtë bibliotekë kanë qenë mëse evropiane)! Kështuqë na leverdis të shënojmë atë dreq numër katalogimi dhe të fillojmë kërkimin vetë nëpër rafte.

Ah, desh harrova: këtu nuk ka as libra e as rafte. Librat nuk mund të konsultohen direkt, por duhet përpiluar një skedë dhe të drejtohet kërkesa tek bibliotekaret. Pas përmbushjes së skedës duhet dorëzuar në bankën e punonjëseve të bibliotekës që referojnë menjëherë se duhet të pritur për së paku 30 minuta për të marrë në dorëzim librin. “Shkoni e pini një kafe! Pse çuditeni? 30 minuta nuk janë asgjë!” sygjeron mirësjellja.

Megjithatë, për tu çuditur është vrima në murë. Aty bibliotekarja depoziton kërkesën. Nuk është Muri i Qarjeve dhe Lutjeve! Aaah, këtu nuk jemi në Jeruzalem … kjo vrimë është thjeshtë një ashensor mallrash për katin e nëndheshëm të bibliotekës … edhe se, për të qarë e për tu lutur vjen!

Herë pas here një zë mbytës nga bota e përtejme e nëndheut dëgjohet duke artikuluar diçka të padeshifrueshme; me shumë mundësi në këto raste paralajmëron Karontin i cili përcjell shpirtrat e vdekur të librave që kërkojnë ringjalljen. E thotë edhe Umberto Eco në “Lector in fabula”.

Gjithkush është dendur me kafen e sygjeruar nga personeli dhe pret përpara bankës së bibliotekareve me padurim librin e tij, shpreson t’i dëgjojë titullin prej zërit të tyre. Shpesh qëllon të jetë i pafat, si unë, dhe nuk i mbetet të kërkoj ndonjë libër tjetër të ngjashëm me të parin që mund t’i bëj punë ose të largohet me një ndjesi bezdisëse të një shërbimi që paguan (meqë Bibliotekën Kombëtare e paguajmë të tërë ne, si publik, me taksat tona), por që i shërben keq ose aspak.

Jo rrallë kam këmbëngulur me një kërkesë të mëtejshme, por rezultati ka qenë thuajse gjithmonë i njëjtë. Skeda me numrin e katalogimit, në më të shumtën e rasteve, më është kthyer e zhubrosur prej atij Spaçi librar ku asfiksohet ajo pak dije intelektuale që zotërojmë.

Herën e fundit, tek prisja kokëfortë i ulur karshi bankës së bibliotekares, më bëri përshtypje fytyra e një të moshuari. Edhe ai priste, si një prind i ri – gjithë shpresë – nën dritaret e maternitetit lajme për foshnjën e tij letrare. Por pa rezultat; kishte gabuar së shkruari numrin e katalogimit në skedë duke harruar t’i vinte bishtin shtatës dhe Karonti, duke e marrë për një njësh, i solli në dorë një fletore zyrtare që kish lidhje me poezitë që kërkonte sa ç’mund të kish lidhje kjo “qendër e dijes” me shërbimin publik.

Megjithatë, dhe më tepër për skaramanci se për bindje, vendosa – pas një mijë e një peripecive – të regjistrohem në Bibliotekën Kombëtare për të parë a do të ndryshonin gjërat. Ndodh, mendova me vete, që ndonjëherë të bëhen preferenca mes të regjistruarve dhe të paregjistruarve si në çdo vend shërbimesh klientelare. Por, mëkot. Kalvari ishte ende larg përfundimit. Këtu, madje zbulova një lloj burokracie borgjeze të fëlliqur dhe me nuanca të theksuara nazistoide që të bëjnë të thërrasësh me gishta në vesh nga tërbimi.

Pikësëpari u informova për proçedurën që duhej ndjekur për regjistrim dhe dokumentat që duheshin paraqitur. Përveç dy fototeserave dhe kartës së identitetit mu kërkua një ‘vërtetim vendbanimi’.

Nisem menjëherë për në degën e minibashkisë dhe më thonë se për të marrë një ‘vërtetim vendbanimi’ më duhet të nxjerr një ‘çertifikatë personale’ e cila, nga ana tjetër, nxirret vetëm pasi ke paguar taksat vendore për pastrimin e rrugëve. Përveç absurditetit të dukshëm dhe konceptit relativ të pastrimit të rrugëve brenda lagjes sime që mund të kenë përfituesit e taksave vendore, edhe më shumë më bën përshtypje fakti që shërbimi bibliotekar kombëtar është i lidhur me mundësinë ekonomike të një individi kundrejt pagesës së taksave.

Unë i kam 5 mijë lekë të reja për të paguar taksat e pastrimit të qelbur të lagjes vazhdimisht të qelbur ku jetoj, po si i bëhet halli me ata që s’i kanë? Si i bëhet halli me fëmijët e tyre? Ç’është ky klasizëm idiot dhe barbar?

I revoltuar, por i nënshtruar fatit, nisem me çertifikatë në dorë drejt Bibliotekës Kombëtare. Aty më pret bibliotekarja e turnit duke më thënë se nëse jam studjues apo pedagog – me një kartë të veçantë – më jepet mundësia të frekuentoj ‘Sallën Shkencore’ që është posaçërisht për këta të privilegjuar. Një tjetër dukuri klasiste idiote dhe barbare për të cilën më vinte për të vjellë vetëm nga mendimi. Falenderova përzemërsisht për informacionin e padëshiruar dhe i thashë se preferoja të frekuentoja Bibliotekën Kombëtare si profan.

Sapo i vë në dispozicion ‘çertifikatën personale’ bibliotekarja stepet e pështirosur dhe më vë në dukje mungesën e ‘vërtetimit të vendbanimit’. Për 10 minuta ishte e kotë t’i shpjegoje që në ‘çertifikatën personale’ ishte i shënuar dhe i printuar nga kompjuteri i minibashkisë, me vulë dhe pullë ende të njoma edhe ‘vendbanimi’. Një SS i zellshëm i sapodalë nga rradhët e ‘Rinisë Hitleriane’ do të ishte lëkundur. Bibliotekarja e Bibliotekës Kombëtare jo! Madje më përplas në fytyrë një “Jo!” dhe “Mos e Zgjat!” sikur t’më kish prerë kërthizën. Kuptova që ‘vërtetimi i vendbanimit’ për të është i shenjtë; edhe pse ky i fundit nuk është gjë tjetër veçse një ‘letër bakalli’ e shkruar me dorë nga nënpunësja e minibashkisë që disi e sikletosur pohon midis të tjerash absurditetin burokratik të cilin e detyrojnë të zbatojë.

I trallisur nga nervat si tela violine dal jashtë duke marrë frymë thellë për të ripërpunuar duhmën e pashfryrë ndaj bibliotekares që në fund të fundit automizohet padashur pikërisht falë një mjedisi nazistogjen. Në shtëpi një mikesha ime kishte lënë rastësisht një libër të Umberto Eco-s mbi tryezë: Si bëhet një tezë diplome?. Filloj e shfletoj dhe ndalem në një pasazh: “Duhet tejkaluar droja, dhe shpesh bibliotekari ju jep këshilla të sigurta duke ju bërë të kurseni shumë kohë.” Librit të Eco-s nga dje i mungon një faqe.

Një mendim mbi “Bibliovdekja Kombëtare. Romeo Kodra

Lini një Përgjigje

Plotësoni më poshtë të dhënat tuaja ose klikoni mbi një nga ikonat për hyrje:

Stema e WordPress.com-it

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj WordPress.com. Dilni /  Ndryshoje )

Foto Google

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Google. Dilni /  Ndryshoje )

Foto Twitter-i

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Twitter. Dilni /  Ndryshoje )

Foto Facebook-u

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Facebook. Dilni /  Ndryshoje )

Po lidhet me %s